Sta mij toe u door de drie fasen te leiden van de toestand waarin men u heeft gebracht.
Toen westerse regeringen en elites voor het eerst besloten mensen uit de Derde Wereld[A] binnen te halen, begonnen zij met een slagzin: assimilatie. Assimilatie roept de gedachte op aan gelijkheid — bijna hetzelfde worden, of zo ongeveer hetzelfde. De nieuwkomers moesten uiteindelijk gelijk worden aan, of althans niet meer te onderscheiden van, de mensen van het ontvangende land.
Al snel bleek echter dat er niets van dien aard gebeurde. De aankomelingen werden niet bijna gelijk, noch ook maar in de verte vergelijkbaar; zij bleven precies wie zij vóór hun aankomst waren geweest. Waarom?
De eerste en belangrijkste reden is dat de aankomelingen een ander antropologisch type vertegenwoordigen.[B] Men heeft u wijsgemaakt dat zij zich niet assimileerden vanwege culturele verschillen, maar cultuur is niet de wortel. Cultuur wordt niet van boven afgegeven of van Mars ingevoerd. Verschillende volken hebben verschillende culturen omdat zij verschillende antropologische en biologische typen vertegenwoordigen. Cultuur is eenvoudig de collectieve uitdrukking van de collectieve psyche van een volk; zij wordt door het volk geschapen en is het product van een antropologisch type. Dat kan men niet veranderen.
Mag de vergelijking sommigen ook kwetsen: het verschilt niet van hondenrassen. Sommige zijn traag, andere hyperactief; sommige blaffen voortdurend, andere zelden; sommige hechten zich gemakkelijk aan mensen, andere niet. Men kan een van nature traag ras niet tot activiteit africhten. Het biologische substraat bepaalt alles. Een volk kan geen cultuur aannemen die de collectieve psyche van een ander uitdrukt, evenmin als een hondenras de aangeboren karaktertrekken van een ander kan aannemen.
De tweede oorzaak is getalsmatig. De mensen die uit andere continenten naar Europa en de Verenigde Staten werden gebracht, kwamen — en komen nog steeds — in aantallen die veel te groot zijn om ooit in de ontvangende bevolking op te lossen, zelfs als dat mogelijk zou zijn. Natuurlijk houden nieuwkomers zich bij elkaar, gaan zij met elkaar om en vormen zij aparte gemeenschappen die hun eigen cultuur bewaren, die hun collectieve psyche het best uitdrukt.
Bovendien herinnerden linkse intellectuelen in de ontvangende landen de aankomelingen voortdurend aan hun mensenrechten, met name aan hun aanspraak hun eigen identiteit te bewaren. Zodra de aankomelingen werd gezegd dat het volkomen aanvaardbaar was hun eigen cultuur te behouden, waarom zouden zij zich dan überhaupt assimileren? Waarom zouden zij hun identiteit vrijwillig opgeven of van zo’n recht afstand doen?
Zo liep de assimilatie mis. Omdat zij faalde en omdat de ontvangende naties nog altijd een verklaring nodig hadden voor wat er gebeurde, brachten de linkse elites een nieuwe slagzin in omloop: integratie.
Waarin verschilt integratie van assimilatie? Integratie eist niet dat aankomelingen hun identiteit afleggen en op de ontvangende bevolking gaan lijken. Zij eist alleen dat zij in de ontvangende samenleving passen, zoals een element in een groter geheel past. Dat is de wortel van woorden als integreren, integriteit en integraal — zij draaien alle om het begrip geheelheid. Onder dit model mogen aankomelingen hun onderscheidendheid zichtbaar bewaren, zolang zij als radertjes in een groter mechanisme functioneren. Zij mogen hun cultuur, godsdienst en gebruiken behouden, mits zij de samenhang van het geheel niet verstoren.
Toch faalde ook dit om dezelfde redenen. De nieuwkomers konden zich er eenvoudig niet toe brengen in de bredere samenleving te passen, omdat hun biologische substraat dat niet toeliet. Opnieuw speelden hun grote aantal en de alomtegenwoordige retoriek over hun recht de eigen identiteit te bewaren een grote rol.
Nadat zowel assimilatie als integratie waren mislukt, bedacht links een derde begrip: inclusiviteit. Inclusiviteit betekent aanvaarden dat de aankomelingen noch zullen assimileren noch zullen integreren; wij stemmen ermee in hen precies te laten blijven wie zij zijn. Onder de banier van de inclusiviteit verwachten onze ideologische leiders van de ontvangende naties dat zij deze fundamenteel onverenigbare bevolkingen precies zoals zij zijn dulden en in onze samenlevingen opnemen.
Dit zijn de drie fasen — en de drie begeleidende slagzinnen — die ons al decennia worden ingeprent. Omdat de eerste twee zijn mislukt en de derde op het punt van instorten staat, zullen wij echter een herhaling van deze kringloop meemaken, alleen ditmaal in omgekeerde richting.
De volgende stap — de vierde fase — zal een terugkeer naar integratie zijn, maar ditmaal zal zij de integratie van de ontvangende naties in de cultuur van de aankomelingen eisen. Door de steeds groeiende aantallen die West-Europa, de Verenigde Staten en Canada overstromen, en gedreven door een ideologie die eist dat blanke mensen voortdurend knielen en zich verontschuldigen voor racisme en kolonialisme, zal van de overgebleven leden van de ontvangende naties worden verwacht, en uiteindelijk worden afgedwongen, dat zij zich invoegen in de vreemde culturen die zich onder hen hebben gevestigd. Wij zien al dat plaatselijke eetgewoonten worden gewijzigd en traditionele religieuze feesten worden afgeschaft om toe te geven aan de eisen van de aankomelingen. Dit proces zal alleen maar intensiveren.
Ten slotte volgt de vijfde fase: omgekeerde assimilatie. Ideologisch verzwakt, in aantal overvleugeld en psychologisch geketend door een gevoel van onuitwisbare schuld tegenover niet-blanken zullen de ontvangende naties deels wensen, deels zich gedwongen voelen, zich te assimileren aan de bevolkingen die uit de Derde Wereld aankomen. Wij zullen assimilatie nog eens meemaken, maar met de pijl in de tegengestelde richting. Deze vijfde en laatste fase zal de volledige overname van de westerse wereld door niet-blanke volken markeren, en de volledige onderwerping van de voormalige ontvangende bevolkingen aan de nieuwkomers.