Al van oudsher lopen er profeten door de geschiedenis. Het waren mensen die de toekomst zagen. We kennen ze uit de Bijbel, en ook uit de Griekse en Romeinse mythologie. Iedereen heeft van Nostradamus gehoord, en van andere figuren die de toekomst voorspelden. Zulke mensen lijken vermogens te hebben die een gewoon mens niet heeft. Maar behalve die grote namen uit Bijbel en mythe zijn er ook denkers geweest die ver vooruitzagen op grond van wat ze in hun eigen tijd waarnamen.

Een van hen was Aleksandr Solzjenitsyn.^[1] Zijn leven zit zo vol dat het zonder moeite een film zou kunnen zijn. Hij groeide op in Sovjet-Rusland, onder mensen als Stalin, Beria, Vysjinski en Molotov.^[2] Toen kwam de Tweede Wereldoorlog, de oorlog tussen het Derde Rijk en de Sovjet-Unie. Solzjenitsyn diende in het Rode Leger. Hij was officier en werd kapitein.

Een klein voorval veranderde alles. Als officier schreef hij met een collega. In één onschuldige zin stond kritiek op het Sovjetleven. Dat was genoeg. De geheime politie las de brieven. Solzjenitsyn werd opgepakt, beschuldigd van antisovjetactiviteit en gevangengezet. Lang bleef hij niet in een gewone cel. Hij was een ontwikkeld man, en het regime was eraan gewend zulke mannen in te zetten voor de staat.

Samen met andere intellectuelen kwam hij in een kamp^[3] waar geen bomen werden gekapt en geen steen werd gehakt. De gevangenen moesten wetenschappelijk werk doen.^[4] Alsof dat niet volstond, kreeg hij kanker en belandde hij in het ziekenhuis. Hij genas.

Onder Chroesjtsjov[5] verdween de persoonsverheerlijking, kwamen de misdaden van het systeem in de openbaarheid en werden veel politieke gevangenen vrijgelaten. Ook Solzjenitsyn kwam vrij. Toen verscheen zijn novelle „Een dag uit het leven van Ivan Denisovitsj”.

Het boek mocht uitkomen met instemming van Nikita Chroesjtsjov zelf. Solzjenitsyn beschrijft er één gewone kampdag in — in één van de vele kampen die over de Sovjet-Unie verspreid lagen. Wat hij in het ziekenhuis meemaakte, schreef hij later op in „Kankerpaviljoen”.

We hebben te veel hoop gesteld op politiek en maatschappelijke hervormingen, en merkten toen dat ons het kostbaarste werd afgenomen: ons geestelijk leven. In het Oosten vertrapt de partij het, in het Westen de handel.

De politieke dooi duurde niet lang. Solzjenitsyn kwam opnieuw in conflict met het systeem. Hij werd het land uitgezet en belandde in de Verenigde Staten. Zijn grootste werk over de kampen is „De Goelag-archipel”.^[3] De roman „In de eerste kring” geldt als zijn literaire hoogtepunt. Een heel ander boek, „Tweehonderd jaar samen”^[7] — twee delen over de betrekkingen tussen Russen en Joden door de eeuwen heen — viel in het Westen slecht. Als schrijver pakte hij veel onderwerpen en genres aan. Naast romans en reportages schreef hij poëzie. „Pruisische nachten”, een lang gedicht over de intocht van het Rode Leger in Oost-Pruisen, gaat over overwinnaars en overwonnenen.

Oudere lezers weten nog dat Solzjenitsyn de Nobelprijs voor Literatuur kreeg. Prijzen voor literatuur en vrede zijn altijd omstreden. Je weet nooit of iemand ze krijgt om het werk, of omdat de prijs als politiek middel dient. Bij Solzjenitsyn ligt de verdenking voor de hand dat hij de prijs vooral kreeg als Sovjetdissident, omdat hij de wreedheid van het systeem beschreef. Dat vermoeden wordt sterker als je ziet hoezeer westerse intellectuelen „De Goelag-archipel” en „In de eerste kring” lazen, en hoezeer ze „Tweehonderd jaar samen” links lieten liggen — een boek dat zelfs niet volledig in het Engels bestaat.

Solzjenitsyn ging in Amerika wonen. Voor een gewone Sovjetburger, en voor gewone mensen in de rest van Midden-Europa achter het IJzeren Gordijn,[9] was het Westen iets om van te dromen. Denemarken, Nederland, Frankrijk, de Verenigde Staten: het leek het paradijs, een plek van vrijheid, waar je je kon ontplooien zonder politiestaat. Uit het oosten liepen veel mensen over. Weinigen zeiden hardop dat ze teleurgesteld waren. Als ze dat wel waren, gaven ze het vaak niet eens aan zichzelf toe. Dan zou hun keuze fout zijn geweest, en zouden de achterblijvers ophouden hen te benijden.

Je herkent een groot mens eronder meer aan dat hij zich niet laat voorliegen, dat hij zegt wat hij ziet, en dat hij openhartig blijft als dat iets kost. Solzjenitsyn was zo iemand.

Haast en oppervlakkigheid — dat zijn de geestelijke ziekten van de twintigste eeuw.

Het duurde niet lang of hij was teleurgesteld in Amerika, en in het Westen als geheel. Hij had een scherpe kop: die van een onderzoeker, maar ook van een schrijver. Belangrijker nog: hij wilde zijn integriteit niet opgeven. Waarheid stond voor hem bovenaan. Hij keek om zich heen en zag de zwakke plekken van het stelsel, en hoe het individualisme eronder leed. Uit wat hij in de Verenigde Staten zag, durfde hij de toekomst van het Westen te schetsen. Dat hij Amerika bekritiseerde terwijl hij wist dat de intellectuelen hem dan zouden laten vallen — en dat gebeurde — siert hem. Een integer mens verkoopt zijn overtuiging niet voor een prijs of een schouderklop.

Hij zei dat vaker, maar het bekendst is de „Harvard-rede” van 1978.^[6] Hij is het Westen niet gaan haten. Hij gaf advies: hoe je niet in dezelfde fouten blijft steken, en hoe je koers kunt wijzigen. De reactie was voorspelbaar. Westerse intellectuelen ontstaken in woede. Ze verweten hem fundamentalisme, te veel godsdienst, ideologische achteruitgang. Waarom die woede?

Wat hij toen zei, geldt nog. Daarom begon dit stuk met profeten. De „Harvard-rede” van bijna vijftig jaar geleden is niet verouderd. Wat zei hij? Wat joeg de zaal zo tegen hem in het harnas?

Hij noemde een reeks punten. Die komen neer op westers antropocentrisme.^[10] Dat begon in de Renaissance, groeide in de Verlichting en kwam tot volle wasdom in het westerse liberalisme én in het communisme in het Oosten. Ja, die twee lijken meer op elkaar dan men denkt. Beide zetten de mens in het midden van de wereld en maken hem tot maatstaf. Dat is merkwaardig, gezien hoe gebrekkig de mens is. Toch beloven beide het paradijs op aarde. Beide zeggen dat we er zijn om gelukkig te zijn. Beide denken dat geluk bestaat uit spullen en prettige ervaringen. Omdat de mens gebrekkig is, werkt geen van beide stelsels echt, en baat geen van beide de mens echt.

Het antropocentrisme heeft de mens tot maat van alle dingen gemaakt — de onvolmaakte mens, die nooit vrij is van trots, eigenbelang, nijd, ijdelheid en tientallen andere gebreken.

Zodra de mens in het centrum staat, volgen de andere fouten. Een daarvan is het teveel aan rechten. Rechten zwellen, plichten slinken. We mogen dit, we hebben recht op dat, we mogen van alles meemaken — en wat we verschuldigd zijn, is gering. De rechten van het individu zijn zo opgerekt dat staat, bestuur en politie er vaak door worden gehinderd. De westerse mens kan wetten schrijven en zich eraan houden. Daar is op zich niets mis mee. Solzjenitsyn zei iets anders: wet en moraal zijn niet hetzelfde. Toch voelt de westerse mens zich al in orde zolang hij de wet niet overtreedt. Wat mag, is meteen moreel. De moraal zelf lijkt verdwenen. Dat is geen goede koers.

Officieel is er in het Westen geen censuur. Iedereen mag alles zeggen. In de praktijk krijgen alleen bepaalde ideeën de voorgrond in de media. De rest wordt weggelaten, genegeerd of belachelijk gemaakt. Solzjenitsyn noemde dat „mode”: sommige berichten circuleren, andere niet. Vandaag zouden we politieke correctheid zeggen. Hij zag die al in de kiem.

Hetzelfde antropocentrisme jaagt ons naar een welvaartsmaatschappij waarin lijden verdwijnt of wordt weggestopt. De biologie leert iets anders: te veel welzijn is slecht voor een organisme. In de Sovjet-Unie en in Midden-Europa achter het Gordijn was er gebrek en angst. Paradox: dat vormde karakter. Westers welzijn heeft zwakte gebracht, en zwakte heeft moed gekost. Zonder moed geen echte staatslieden.

Dat is nu te zien. Het antropocentrisme heerst. Zelfs doorgewinterde misdadigers en onboetvaardige terroristen krijgen milde straffen. De doodstraf is bijna overal afgeschaft, omdat de mens een soort god is geworden — en wie raakt een god aan? Lafheid typeert de politiek. In Europa en Amerika kunnen illegalen vaak doen wat ze willen, schade aanrichten, en iedereen past zich aan. Waarom? Enerzijds omdat iedere mens als een godheid geldt. Anderzijds door een slappe leer: de dader sussen, desnoods een pact met de duivel.

Als de mens, zoals het humanisme zegt, alleen geboren was om gelukkig te zijn, was hij niet geboren om te sterven. Omdat zijn lichaam sterft, moet zijn taak op aarde geestelijker zijn.

Solzjenitsyn deed ook een politieke opmerking die nu uitkomt. De Westelijke geallieerden versloegen het Derde Rijk niet alleen. Ze gebruikten een dief om een dief te vangen — de Sovjet-Unie — en kweekten zo een vijand die gevaarlijker bleek dan Hitlers Duitsland. Decennia later trapte het Westen in dezelfde val, ditmaal met China. Om de Sovjet-Unie te bestrijden leunde Washington op Peking en tilde China op tot een economische, militaire en politieke macht. Kortom: Amerika en het Westen hebben een aartsvijand grootgebracht omdat ze de Sovjet-Unie niet alleen aandurfden. Nu is Washington bang voor China; analisten noemen China de grootste dreiging. Zonder Amerikaanse hulp was dat China er niet geweest. Dat lag al in Solzjenitsyns redenering.

Het hardste oordeel van de rede was dit. Of het Westen, of Amerika, een voorbeeld kon zijn voor Rusland? Nee, zei hij. Er was in het Westen veel goeds. Toch zou de westerse levenswijze Rusland eerder schaden — en, voegen wij toe, andere volken ook. Dat kwam hard aan.

Hij had het over moed, of het gebrek daaraan. Zelf had hij die wel. Hij bekritiseerde het Sovjetsysteem en betaalde ervoor. Hij bekritiseerde het Westen en betaalde opnieuw. In Rusland zat hij vast, in Amerika niet. Toch kostte het moed om de hand te bijten die hem voedde: de mensen die hem de Nobelprijs hadden gegeven. Hij wist dat hij buitengesloten zou worden. Dat gebeurde.

De leuze „Iedereen heeft recht om alles te weten” is de valse leuze van een vals tijdperk. Meer waard is het verloren recht om níét te weten, om je ziel niet vol te laten stoppen met roddel, onzin en leeg gepraat.

Na de val van de Sovjet-Unie en de wedergeboorte van Rusland verliet Solzjenitsyn Amerika en ging naar huis. Ook dat tekent hem. Hij hield van zijn land en was alleen weggegaan omdat hij moest. Zodra terugkeer kon, ging hij. Een heilige was hij niet. In „De Goelag-archipel” liet hij de wreedheid van het systeem zien. Dat schokte het Westen en irriteerde linkse intellectuelen. Ook in de Sovjet-Unie, en later in het nieuwe Rusland, lazen mensen het boek met afschuw. Na een paar jaar kwamen nuchtere vragen: waar haalde hij die aantallen doden en gevangenen vandaan?

De Sovjetarchieven had hij toen niet. De cijfers waren enorm, en waarschijnlijk te hoog — dat gebeurt vaker als je een regime zo hard wilt aanklagen. Dat voedt opnieuw de gedachte dat de Nobelprijs minder om het schrijverschap ging dan om die aanklacht. Al in Sovjettijd deden westerse diensten en regeringen er alles aan om het werk heimelijk te laten lezen of te laten horen, via Radio Svoboda of Voice of America.[8] Misschien had Solzjenitsyn zelf later in de archieven willen corrigeren.

Een leven dat alleen op de wet is gebouwd, kan zich niet verdedigen tegen het kwaad dat erin vreet.

Toch blijft staan: hij had moed en hield zijn rug recht. Hij schreef te goeder trouw en durfde de hand te bekritiseren die hem voedde. In het Westen, onder prijzen en lof, liet hij zich niet in slaap sussen. Wat hij in de „Harvard-rede” zei, komt steeds dichterbij. Het Westen blijft om de mens draaien. Rechten verdringen plichten en zelfs gezond verstand. Moraal wijkt voor legaliteit. Officieel is er geen censuur, en ze werkt beter dan de oude communistische. De geest van de westerse mens is zwak, meegaand, buigzaam — of hij mist elk hoger doel. Hij jaagt op genot en op spullen. Dat belooft weinig voor deze beschaving.

Hoe weten we dat Solzjenitsyn gelijk had over het Westen? Hoe weten we dat hij gelijk had over het Sovjetsysteem? Het antwoord is in beide gevallen eenvoudig. Had hij zijn doel niet getroffen, dan was hij in de Sovjet-Unie niet gevangengezet en het land uitgezet. Had hij zijn doel niet getroffen, dan hadden westerse intellectuelen zich niet van hem afgekeerd. In het leger zegt men: je weet dat je boven het doel bent zodra het afweervuur begint. Solzjenitsyn kreeg vuur van beide kanten omdat hij zijn doel trof — omdat hij er recht overheen vloog.

——————————————————-

Noten

[1] Aleksandr Solzjenitsyn (1918–2008). Russisch schrijver, officier in de Tweede Wereldoorlog, later kampgevangene. Nobelprijs voor Literatuur 1970. Vooral bekend van „De Goelag-archipel”. In 1974 uit de USSR gezet, woonde in de VS, keerde in 1994 naar Rusland terug.

[2] Stalin, Beria, Vysjinski, Molotov. Kopstukken van de Sovjetstaat: de dictator, de chef van de geheime politie, de aanklager van de showprocessen, de minister van Buitenlandse Zaken.

[3] Goelag. Het netwerk van Sovjetwerkkampen, grofweg 1920–1956. Miljoenen gevangenen, dwangarbeid, honger, kou. De naam is de afkorting van de kampadministratie. „De Goelag-archipel” (1973) is Solzjenitsyns verslag daarvan.

[4] Sjarasjka. Kamp voor geschoolde gevangenen die voor de staat moesten rekenen of ontwerpen in plaats van hout te kappen. Achtergrond van „In de eerste kring”.

[5] Chroesjtsjov / de dooi. Nikita Chroesjtsjov volgde Stalin op. Na 1956 nam hij afstand van de persoonsverheerlijking; een deel van de politieke gevangenen kwam vrij. In die korte versoepeling mocht „Een dag uit het leven van Ivan Denisovitsj” (1962) verschijnen.

[6] Harvard-rede, 8 juni 1978. Toespraak aan Harvard, „A World Split Apart”. Solzjenitsyn vleide Amerika niet. Hij hekelde materialisme, een moraal die alleen de wet volgt, en gebrek aan moed. Veel Amerikaanse intellectuelen lieten hem vallen.

[7] „Tweehonderd jaar samen” (2001–2002). Twee delen over Russen en Joden in het tsarenrijk en de USSR. In het Westen nauwelijks vertaald en omstreden. Critici noemen passages antisemitisch; verdedigers zien een onderzoek dat een taboe openbreekt.

[8] Radio Svoboda / Voice of America. Westerse zenders die in de Koude Oorlog Russisch de USSR in zonden. Verboden boeken, ook die van Solzjenitsyn, werden zo beluisterd.

[9] IJzeren Gordijn. De scheiding tussen West-Europa en het Sovjetblok, grofweg 1945–1989.

[10] Antropocentrisme, hier: de leer dat de mens de maat van alles is en dat aards geluk het hoogste doel is. Solzjenitsyn zag daarin de gemeenschappelijke wortel van westers liberalisme en Sovjetcommunisme.

De noodzaak van een strategische Amerikaanse oliereserve (SPR)^[1] ontstond in de eerste helft van de jaren zeventig, toen de OPEC-landen een embargo afkondigden op olieleveringen aan Amerika. Het gevolg was de brandstofcrisis: steil stijgende prijzen en kilometerslange rijen bij de pompen.

De SPR-olie ligt op meer dan duizend meter diepte in zoutkoepels die daarvoor met water zijn uitgespoeld. De vier opslagplaatsen liggen aan de Golf van Mexico, in Texas en Louisiana. De maximale inhoud is meer dan 700 miljoen vaten ruwe olie. Het stelsel is veilig, lekvrij en goedkoop in onderhoud. Het record stond in 2010 op 727 miljoen vaten. Nu is het nog 289 miljoen — het laagst sinds 1982 — en dat brengt het systeem zelf in gevaar. Zoutkoepels zijn geen gewone tanks. Daalt het olieniveau te ver, dan valt de druk in de holte sterk weg en begint het gewicht van de aarde de wanden samen te drukken. Die schade is onomkeerbaar. Hoe is het zover gekomen?

In maart gaf Donald Trump toestemming om 172 miljoen vaten vrij te geven, om de gevolgen van de blokkade van de Straat van Hormuz te beperken en prijsstijgingen aan de pomp te voorkomen. Maand na maand slonken de voorraden tot het huidige minimum. Op 28 augustus prees Trump tegelijk „de grootste oliedeal uit de geschiedenis”: Washington zou, via een concessie van honderd jaar, een meerderheidsbelang hebben verworven in meer dan 65 miljard vaten Venezolaanse reserves. Venezuela’s oliesector is echter al jaren uitgehold door sancties, diefstal en achterstallig onderhoud. Wil er werkelijk olie naar Amerikaanse raffinaderijen en naar de SPR stromen, dan zijn miljardeninvesteringen in de infrastructuur nodig. Leveringen uit Venezuela zijn op zijn vroegst in 2027–2028 denkbaar. Washington heeft zich op lange termijn ingedekt tegen oliecrises. Deze winter blijft de Straat van Hormuz echter de sleutel — en de nabije toekomst van de SPR hangt af van of die zeestraat geblokkeerd blijft.

Kunnen de VS onder deze omstandigheden het conflict met Iran volhouden? Kunnen zij zich nog andere oorlogen permitteren, bijvoorbeeld om Taiwan? En zou hun, zoals in de jaren zeventig, de olie ontbreken zodra het leger die massaal nodig heeft? Heeft het Amerikaanse leger überhaupt nog genoeg raketten, nadat het de helft van zijn wereldvoorraad Patriot-^[2] en THAAD^[3]-systemen in Iran heeft verbruikt?

—————————————–

[1] SPR = Strategic Petroleum Reserve

[2] Patriot – MIM-104 Patriot is een Amerikaans grond-luchtraketsysteem van Raytheon. Het onderschept vliegtuigen, kruisvluchtwapens en (in latere versies) korte- tot middellangeafstandsraketten. Batterijen staan bij bondgenoten in Europa, het Midden-Oosten en Azië. De voorraad onderscheppingsraketten is beperkt; in een langdurig conflict raken magazijnen snel leeg.

[3] THAAD – Terminal High Altitude Area Defense is een Amerikaans systeem van Lockheed Martin tegen ballistische raketten in de laatste vluchtfase, hoog in de atmosfeer of daarboven. Het vult Patriot aan (Patriot werkt lager). Er zijn weinig complete batterijen wereldwijd; inzet in één oorlogstheater vermindert wat elders, bijvoorbeeld Oost-Azië, beschikbaar is.

Weer een klap in het gezicht van Brussel! De technocraten, de rood-groene hoeders van de regenboogseksualiteit, de kampioenen van de nieuwe wereldorde (zonder naties) hebben verloren met 53 tegen 47. De IJslanders zijn te slim om zich bij dit op de Sovjetblok gelijkende bouwwerk aan te sluiten. Het is als een nieuwe Brexit. De EU zou nu moeten kunnen nadenken over haar overtuigingskracht, jarenlang aangescherpt, en met iets op de proppen moeten komen. Niets van dat alles gebeurde: Brussel is star, verroest, corrupt. Iedereen weet dat. EU-lidmaatschap zou een ramp voor het eiland zijn; zelfs de visquota zouden de economie onmiddellijk lamleggen.

Toen de vulkaan Laki in 1783 op IJsland uitbarstte, ondervond heel Europa de gevolgen van de explosie: een dikke, droge nevel hing over Europa, hield het zonlicht tegen en leidde tot wijdverbreide vergiftiging en ademhalingsproblemen. Klimaatverandering leidde tot de vernietiging van oogsten in heel Europa. Volgens historici worden de Grote Hongersnood en de daaruit voortvloeiende economische crisis (vooral in Frankrijk) beschouwd als een van de onmiddellijke aanleidingen voor het uitbreken van
de Franse Revolutie in 1789.

Het referendum van vandaag op IJsland is zonder twijfel een tektonische verschuiving voor heel Europa.

Mensen als de overleden Zbigniew Brzeziński[1], Madeleine Albright[2] of Henry Kissinger[3] zagen de wereld als een schaakbord. Strikt genomen kwam de vergelijking van de aardbol met een schaakbord van Zbigniew Brzeziński, maar alle hierboven genoemde politici gedroegen zich in politieke zaken volledig naar dat beginsel. Zij allen – en hun politieke navolgers – zien de naties van de wereld als pionnen (kleine landen) of stukken (grote landen); zij allen genieten van het diplomatieke spel alsof zij schakers zijn. Het lot van naties lijkt hen in het geheel niet te deren; evenmin het lot van afzonderlijke mensen. Veelmeer lijken zij hun leven ten volle te genieten: zij bespreken politieke zaken bij de lunch of het diner, reizen in luxueuze vliegtuigen de wereld rond, schudden staatshoofden de hand, sluiten verdragen en akkoorden, poseren voor foto’s, geven interviews aan televisiezenders en zien hun beeltenis in kranten, op websites en op televisie. Zij beleven de tijd van hun leven.

De vergelijking die wij willen trekken mag overdreven lijken – en toch: diplomaten vertonen politiek een sterke gelijkenis met historische figuren als Frederik II van Pruisen (die de bijnaam de Grote kreeg), Alexander van Macedonië, Napoleon Bonaparte of – inderdaad – Adolf Hitler. Zij gedroegen zich allen als grote jongens die met tinnen of plastic soldaatjes spelen, met dit verschil evenwel dat zij niet met tinnen of plastic soldaatjes, maar met levende mensen wilden spelen. Het lot van soldaten en hun gezinnen, het lot van naties, kunstwerken of bouwwerken liet hen volkomen koud. Het belangrijkste was hun carrière. Zij zouden ver zijn gegaan om als grote veroveraars, belangrijke leiders, bezonnen politici en zo voort de geschiedenis in te gaan. Politiek bedrijven was voor hen – en is voor hun huidige navolgers – als leven op een voortdurende roes. Politiek bedrijven is voor hen zin en doel van het leven, dat wat hen drijft, iets waaraan zij in letterlijke zin verslaafd zijn.

Op het wereldtoneel zijn er verschillende spelers. Om een partij te hebben, heb je een tegenstander nodig. Wil je nu in de ogen van je eigen natie en soms ook in de ogen van de rest van de mensheid goed voor de dag komen, dan heb je een goede reden nodig waarom je in de collectieve leider van een bepaalde natie een tegenstander wilt zien. Die reden kan zijn dat de tegenstander kwaadaardig is, dat hij het eigen volk onderdrukt, dat hij individuele mensen hun grondrechten ontneemt, of dat hij een bedreiging vormt voor het eigen land of voor andere landen. Met behulp van propaganda die via moderne communicatiemiddelen wordt verspreid, laat zich betrekkelijk eenvoudig een vijandige houding van de eigen natie tegenover de tegenstander vormen. Dat lukt relatief makkelijk, omdat mensen zich over het algemeen niet de moeite getroosten om de actuele wereldzaken zelf te onderzoeken; zij getroosten zich niet de moeite om in de geschiedenis terug te kijken voor een breder perspectief en de oorzaken van gebeurtenissen te zien; zij getroosten zich zelfs niet de moeite om op de kaart te kijken en de ligging van een land ten opzichte van andere landen te zien; en zij getroosten zich evenmin de moeite om zich vertrouwd te maken met elementaire cijfers: inwonertal, nationaliteiten of etniciteiten, industrieel en technologisch potentieel, godsdienst of godsdiensten, en zo voort. Zulke mensen – de meerderheid in elke natie – laten zich zeer makkelijk wijsmaken wat dan ook over andere landen, over hun leiders, over elke ontwikkeling. U kunt ervan op aan: de overweldigende meerderheid van de burgers zal niet nieuwsgierig genoeg zijn om andere informatiebronnen te zoeken dan die van de grote media, om boeken of artikelen ter hand te nemen die het verloop van de gebeurtenissen in een ander licht stellen.

De zeer weinige individuen die zich een juist beeld van de wereld en van de zich ontvouwende gebeurtenissen willen vormen, die naar boeken en bronnen zoeken, die over feiten, cijfers en data nadenken – zulke individuen zijn te weinig om invloed te hebben op de rest van de samenleving waarin zij leven. Sommige regeringen plachten zulke geïsoleerde individuen uit te roeien; verstandiger regeringen jagen hen niet na en proberen hen ook niet te onderdrukken. Waarom de moeite? Ten eerste zijn, zoals gezegd, zulke zelfstandig denkende mensen te weinig om effect te hebben; ten tweede is het altijd goed zo’n machteloze interne oppositie te hebben, omdat die toont dat de regering andere politieke meningen kan dulden, dat de regering humaan is, enzovoort.

Het is algemeen bekend dat de grote politieke spelers in de Europese Unie en vooral in de Verenigde Staten China openlijk tot vijand nummer één van het Westen hebben verklaard. Gezien het feit dat China nominaal nog altijd een communistisch land is, hebben wij een herhaling van de Koude Oorlog die werd gevoerd tussen het kapitalistische Westen en de socialistische Sovjet-Unie plus haar socialistische satellietstaten. Ja, de ironische gril van de geschiedenis is dat China zijn communistische bovenbouw handhaaft en tegelijk een kapitalistische basis toelaat – wat niet helemaal strookt met wat Karl Marx over politieke stelsels zei, maar laat dat rusten. Zuivere politieke stelsels staan in handboeken, nooit in de werkelijkheid. Hoe het ook zij: hoewel China voor alle praktische doeleinden een kapitalistisch land is, wordt het door Washington niet slechts als rivaal van Amerika voorgesteld, maar als vijand van Amerika, als een bedreiging waarmee rekening moet worden gehouden, als een bedreiging die Amerika’s aandacht vereist, als een bedreiging die moet worden weggenomen.

China aanvallen zou er voor de rest van de wereld niet mooi uitzien. Een agressor geldt altijd als de kwade partij. Een agressor heeft daarom een voorwendsel nodig. Een agressor moet de werkelijkheid in de ogen van de wereld omdraaien en zichzelf als slachtoffer van agressie voorstellen. Lukt hem dat, dan kan hij een alomvattende oorlog tegen het doelland beginnen – zogezegd met de zegen van de wereld, of althans met haar begrip. Toen Adolf Hitler Polen wilde aanvallen, liet hij door zijn geheime diensten een reeks grensschermutselingen ensceneren die alle Polen in de schoenen werden geschoven. Het grootste van die voorvallen was de geënsceneerde aanval van zogenaamde Poolse opstandelingen op het radiostation in Gleiwitz, op Duits grondgebied, slechts enkele kilometers achter de Duits-Poolse grens. De valse opstandelingen – in werkelijkheid Duitse soldaten in Poolse uniformen – zouden het station hebben overvallen en de Poolse minderheid rond Gleiwitz hebben opgeroepen de wapens op te nemen en de Duitsers te bevechten en te doden. Die actie moest als ultiem bewijs dienen hoe kwaadaardig de Poolse natie was, en als ultieme rechtvaardiging voor de aanval op Polen.

De diplomatie heeft zich sindsdien verder ontwikkeld. In plaats van nagebootste aanvallen die zogenaamd door het doelland worden uitgevoerd – dus door het land dat de wereld als agressor moet beschouwen –, is het veel beter het doelland tot vergeldingsmaatregelen te manoeuvreren. Hoe doe je dat? In het algemeen is dat geen moeilijke opgave. Denk aan de betrekkingen tussen individuele mensen. Wij weten allemaal dat het zeer makkelijk is iemand tot de eerste klap te provoceren zonder de ander zelf ook maar aan te raken. Je hoeft alleen maar voortdurende druk op de ander uit te oefenen. De druk komt in de vorm van laster, verbale aanvallen, pesten, kwade trouw, leugenachtigheid, onoprechtheid en zo voort, tot de doelpersoon de beheersing verliest, de stem verheft, scheldwoorden gebruikt en ten slotte, als de druk aanhoudt, de eerste klap uitdeelt. Dat is alles.

De betrekkingen tussen landen, staten of naties zijn ongeveer hetzelfde. Wanneer land A land B moet aanvallen en zich aan de hele wereld als slachtoffer van land B moet voordoen, dan moet land A alles in het werk stellen om land B tot de eerste klap te provoceren. Precies dat heeft het Westen en vooral de Verenigde Staten gedaan in de omgang met de Russische Federatie. Het Westen begon de NAVO uit te breiden en nam niet alleen de voormalige satellietstaten van de Sovjet-Unie op, maar ook drie Sovjetrepublieken die zich van de uiteenvallende Sovjet-Unie onafhankelijk hadden gemaakt. Een tijdlang bleef Moskou hulpeloos, omdat Rusland door een economische en sociale crisis werd geteisterd. Maar toen het Westen probeerde Oekraïne en Georgië tot de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie uit te nodigen, was dat de druppel die de emmer deed overlopen en het inmiddels versterkte Rusland ertoe provoceerde de eerste klap te slaan door militair in Oekraïne in te grijpen. Het plan van het Westen slaagde: de hele wereld kon zien dat het Westen vreedzaam was, terwijl Rusland agressief leek en de expansionistische politiek van zijn voorganger – de Sovjet-Unie – voort te zetten.

Tegen deze achtergrond: wat zouden de Verenigde Staten moeten doen om China tot de eerste klap te provoceren? Welnu, Washington zou een Aziatische NAVO moeten scheppen en sommige of alle landen rond China daarbij moeten uitnodigen. Wanneer, denkt u, zal Peking zeggen: nu is het genoeg – en terugslaan? Peking reageert misschien niet als bijvoorbeeld Vietnam, Korea en Japan lid van zo’n bondgenootschap worden; misschien reageert Peking wanneer Kazachstan en Mongolië worden uitgenodigd, omdat dat een omsingeling van China zou betekenen. Wat zou er kunnen gebeuren als zo’n Aziatische NAVO zich verder uitbreidde door achtereenvolgens Bhutan, Nepal, India, Pakistan, Afghanistan, Tadzjikistan, Kirgizië op te nemen en zo de anaconda-greep om het Rijk van het Midden te sluiten? Natuurlijk zou het idee van een Aziatische NAVO worden aangeprezen als maatregel ter consolidering van de vrede in Azië, ter bestrijding van terrorisme, en zo voort. Peking evenwel zou zo’n militair bondgenootschap en de uitbreiding ervan als een bedreiging voor de veiligheid van de Volksrepubliek China beschouwen.

Denk terug aan het geval van de Russische Federatie en de NAVO-uitbreiding. Toen de NAVO afzonderlijke Midden- en Oost-Europese landen opnam, maakten de Russen aanvankelijk geen sterke bezwaren, omdat Rusland een stelselcrisis doormaakte; toen de Russische Federatie sterker werd, begon Moskou beslist te reageren. Peking maakt thans geen met de jaren negentig in Rusland vergelijkbare economische en politieke crisis door, wat betekent dat de Volksrepubliek China veel eerder zou kunnen reageren op de dreiging van militaire omsingeling. En het speelt geen rol of China door communisten of kapitalisten wordt geregeerd, door mensen die deze of gene filosofie aanhangen, door leiders die zich tot deze of gene God bekennen. Elke leider, elke heerser – of het nu een Chinese keizer is of de secretaris-generaal van de Communistische Partij van China – zou het als zijn plicht jegens de natie, jegens de voorgaande en komende geslachten en jegens de geschiedenis beschouwen om stappen tegen de omsingeling van zijn land te zetten. Zo’n maatregel zou zich vertalen in de eerste klap tegen bijvoorbeeld Vietnam of Kirgizië – of tegen welk land ook dat dwaas genoeg zou zijn zich in een antichinees militair bondgenootschap te laten trekken. Wij zouden een herhaling hebben van wat wij thans in de Oekraïne-oorlog zien. Zoals Rusland in de gevechtshandelingen in Oekraïne is verwikkeld, zo zou China in soortgelijke gevechtshandelingen in Vietnam of Kazachstan verwikkeld kunnen zijn – of in …, al naargelang welk land bereid zou zijn de rol van een Aziatisch Oekraïne te spelen. Washington zal geen Amerikaanse jongens sturen om het bloedige werk te doen; veeleer zullen de Verenigde Staten wapens pompen en geld leiden naar het land dat willens of dwaas genoeg zou zijn als stroman tegen China te worden gebruikt.

Zoals Oekraïne zich als stroman tegen Rusland heeft laten gebruiken, zo bestaat er geen twijfel dat elk van de genoemde landen rond China zich als stroman tegen het Rijk van het Midden zou laten gebruiken. Niet de naties beslissen de loop van de geschiedenis, maar de zeer smalle toppen van hun elites – en die zijn omkoopbaar. Die elites zijn vaak aan een westerse universiteit opgeleid, zij hebben zeer vaak rekeningen bij een westerse bank, zij ontvangen onderscheidingen van westerse regeringen, en hun kinderen studeren aan een westerse universiteit. Belangrijker nog: in geval van een verloren oorlog kunnen die elites er altijd op rekenen het land te verlaten en ergens in het Westen onderdak te vinden. Zij kunnen de eigen natie opofferen, omdat hun dat niets kost.

Zoals het het geval is bij Oekraïne en Rusland die in vijandelijkheden zijn verwikkeld, zo zal een Vietnam of een Kazachstan, zodra een van die landen zich als stroman tegen China laat gebruiken, zo’n oorlog niet winnen. Het is ook niet Washingtons bedoeling het Rijk van het Midden met Vietnamese of Kazachse legers te verpletteren. Zoals in het geval van Oekraïne en Rusland bestaat Washingtons doel erin het Rijk van het Midden militair bezig te houden, China in letterlijke zin te laten uitbloeden en zijn internationale positie te verslechteren. Een Peking dat in conflict met een buur is verwikkeld, zal worden verzwakt, zoals Rusland door het conflict in Oekraïne wordt verzwakt. En zoals Oekraïne geen kans heeft een oorlog tegen Rusland te winnen, heeft ook geen van China’s buren zo’n kans tegen China – maar de kosten voor het Rijk van het Midden zullen aanzienlijk zijn. Is dat niet de weg die lieden als Zbigniew Brzeziński,[1] Madeleine Albright[2] en Henry Kissinger[3] zo graag bewandelen? Wat zijn China of Rusland voor hen? Zij zijn koning of dame op een schaakbord. Wat zijn Oekraïne, Polen, Georgië, Vietnam of Kazachstan voor hen? Zij zijn torens, paarden en lopers. Wat zijn Litouwen, Letland, Slowakije, Tadzjikistan, Kirgizië en Mongolië op dit grote schaakbord? Zij zijn slechts pionnen. En als je schaak speelt, weet je van meet af aan dat je een aantal pionnen zult opofferen; je weet van meet af aan dat je gedwongen zou kunnen worden sommige stukken te offeren. Deert je dat? Het doel is de partij te winnen; het doel is schaak te geven – de koning schaakmat te zetten. Heb je de koning schaakmat gezet, dan kun je de politieke kaart van de regio opnieuw tekenen en de mondiale pecking order herschikken. De hele wereld is een schaakbord, en alle naties zijn slechts stukken en pionnen – om de literaire reus te parafraseren [William Shakespeare, As You Like It, bedrijf II, scène 7].

---

Noten

[1] Zbigniew Brzeziński (Warschau 1928 – Falls Church, Virginia, 2017). Pools-Amerikaanse politicoloog. Nationaal veiligheidsadviseur van president Jimmy Carter (1977–1981). In The Grand Chessboard (1997) beschreef hij Eurazië als het schaakbord waarop de Amerikaanse wereldpositie wordt verdedigd.

[2] Madeleine Albright (Praag 1937 – Washington 2022), geboren Marie Jana Korbelová. Amerikaans diplomaat; minister van Buitenlandse Zaken onder Bill Clinton (1997–2001), de eerste vrouw in die functie. Voorstander van NAVO-uitbreiding en van interventie, onder meer in de Balkan.

[3] Henry Kissinger (Fürth 1923 – Kent, Connecticut, 2023), geboren Heinz Alfred Kissinger. Duits-Amerikaanse diplomaat. Nationaal veiligheidsadviseur en minister van Buitenlandse Zaken onder Nixon en Ford. Architect van de toenadering tot China, van détente met Moskou en van een machtspolitiek waarin staten als stukken op een bord worden behandeld. Nobelprijs voor de Vrede 1973.

Noelia Castillo was een Spaans meisje wiens leven leek op dat van een doorsnee jonge Europeaan: het is een hopeloos, zinloos en doelloos leven. In het beste geval bestaat het uit het vergaren van plezier; zonder dat wordt het zinloos. Het leven van de jonge Europeaan is negatief beïnvloed door de versnippering van haar kerngezin, de op plezier gerichte houding en een absoluut gebrek aan hogere idealen, afgezien van enkele surrogaten daarvan, waarover we later zullen spreken. Jonge blanke Europeanen geloven niet meer in God, jonge blanke Europeanen geloven niet in patriottisme, jonge blanke Europeanen geloven nergens meer in. Sterker nog, sommigen van hen geloven in klimaatverandering (veroorzaakt door de mens) en natuurlijk geloven sommigen van hen in globalisme, in geslachtsverandering en al die onzin. Mannen zijn verwijfd geworden, zo verwijfd dat ze niet weten welk geslacht ze hebben, en zelfs als ze dat wel weten, gedragen ze zich vaak als vrouwen of meisjes. Het Europese onderwijs heeft alles wat mannelijk is in hen uitgeroeid. Bij meisjes en vrouwen is het niet veel beter. De geslachtsrollen zijn binnenstebuiten gekeerd. In veel gevallen zijn de geslachtsrollen omgedraaid, wat allemaal bijdraagt aan de algemene psychologische en sociale ineenstorting, waarover later meer.

Voordat ze zelfmoord pleegde – wat beleefd ‘hulp bij zelfdoding’ wordt genoemd – gaf Noelia Castillo toe dat ze seksueel was misbruikt door haar vriend en vervolgens twee keer was verkracht door een groep mannen in een nachtclub, gebeurtenissen die ze niet bij de politie had gemeld. Dit alles bracht haar ertoe een einde aan haar leven te maken.

 Waarom heeft ze deze incidenten niet bij de politie gemeld? Het antwoord is heel eenvoudig. Ze wist dat als ze de incidenten bij de autoriteiten zou melden, er nooit iets zou worden ondernomen. Als de verkrachters niet blank waren, zouden ze natuurlijk van elke aanklacht worden vrijgesproken. Dat weten we maar al te goed. Erger nog: als ze door de rechtbank zouden worden vrijgesproken, zouden de verkrachters – zich er terdege van bewust dat ze onder de Europese wetgeving volledige straffeloosheid genoten – wraak nemen op Noelia Castillo. Ze zouden zich op haar hebben gewroken, en opnieuw zouden de autoriteiten niets hebben ondernomen om hen te straffen.

De psyche van Noelia Castillo moet volledig in puin hebben gelegen. Haar ouders, die gescheiden waren en er financieel slecht voor stonden, konden niet goed voor haar zorgen. Ze waren zelf hulpeloos in deze wereld, en daarom voelde Noelia Castillo zich zeker niet veilig. Zoals ze zelf vóór haar hulp bij zelfdoding had gezegd, voelde ze zich altijd alleen en zag ze de wereld om haar heen altijd als duister.

 Men kan durven stellen dat dit precies is hoe de wereld om hen heen wordt ervaren door heel veel jonge en – wat dat betreft – ook oude Europeanen. Ze voelen zich vervreemd. Ze hebben het gevoel dat de autoriteiten tegen hen zijn. Ze hebben het gevoel dat ze niets aan hun lot kunnen doen. Hoe vaak hebben we niet gehoord over incidenten waarbij immigranten gruwelijke misdaden pleegden en de autoriteiten daar niets of vrijwel niets aan deden? Het is dus niet meer dan logisch dat mensen zich geïsoleerd voelen, machteloos, aan hun lot overgelaten en versnipperd.

 Noelia Castillo werd niet alleen door haar ouders, maar ook door de staat en de samenleving aan haar lot overgelaten. Sinds ze seksueel was misbruikt, leefde ze in een toestand van trauma. Bij haar werd zowel een obsessief-compulsieve stoornis als een borderline-persoonlijkheidsstoornis vastgesteld. Het is de vraag of ze met die stoornissen is geboren of dat haar psyche ze heeft ontwikkeld omdat het leven te zwaar bleek om mee om te gaan. Hoe het ook zij, voordat ze om hulp bij zelfdoding verzocht, had Noelia Castillo geprobeerd een einde aan haar leven te maken door van de vijfde verdieping te springen. Om er zeker van te zijn dat ze onmiddellijk zou overlijden, had ze ook een overdosis cocaïne of andere medicijnen ingenomen. Toch was de zelfmoordpoging niet geslaagd. Ze had zichzelf ernstig verwond en als gevolg van deze val was ze gedoemd om de rest van haar leven aan chronische pijn te lijden. En dat is zeker de belangrijkste reden waarom ze hulp bij zelfdoding wilde aanvragen. Het leven werd nog ondraaglijker dan het vóór het incident al was geweest.

 En het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft haar toestemming gegeven om zelfmoord te plegen, ondanks de beroepen die haar vader had ingesteld. Maar we hadden er allang aan gewend moeten zijn dat de Europese autoriteiten – juridisch of anderszins – altijd tegen de wil van de ouders in zullen handelen. Dat is de huidige trend in de westerse wereld: euthanasie en hulp bij zelfdoding propageren, aanmoedigen en uiteindelijk afdwingen. De zaak van Noelia Castillo weerspiegelt – als in een spiegel – wat er gebeurt met het blanke ras, met de westerse wereld. Het blanke ras en de westerse wereld gaan ten onder door middel van hulp bij zelfdoding. 

 De blanke beschaving sterft niet doordat ze door iemand wordt veroverd, noch doordat ze oud is geworden: de beschaving van de blanke man sterft omdat ze geen doel heeft, omdat ze nergens in gelooft dat van belang is, omdat ze het ware geloof heeft vervangen door een geloof in klimaatverandering, regenboogseksualiteit en globalisme – precies de dingen die de menselijke geest niet tot leven kunnen wekken.

 Vergelijk het lot van Europa met dat van Noelia Castillo, de besluitvorming in Europa met die van Noelia Castillo; vergelijk het doorzettingsvermogen van Noelia Castillo – of liever gezegd het gebrek daaraan – met het doorzettingsvermogen van mensen (waaronder kinderen!) die moeilijke tijden hebben doorgemaakt, die de wereldoorlogen hebben meegemaakt, of revoluties, of diepe economische crises. Zij wilden over het algemeen overleven en om te overleven wilden zij vechten of op zijn minst zo goed mogelijk weerstand bieden aan de ongunstige omstandigheden. Heel veel kinderen en jongeren werden opeengepakt in de barakken van concentratiekampen en zij gaven niet op; integendeel, zij wilden er alles aan doen om in leven te blijven en de oorlog te overleven, om daarna een gezin te stichten en een carrière op te bouwen, ondanks alle voorafgaande ongunstige omstandigheden.

 Over het algemeen zouden mensen zo zijn opgevoed dat ze de ontberingen konden doorstaan en een stoere, sterke, strijdlustige en opstandige persoonlijkheid zouden ontwikkelen. Wat zou een doorsnee meisje of vrouw enkele decennia geleden hebben gedaan als ze was verkracht? Zo’n vrouw of zo’n meisje zou – afgezien van het trauma – wraak hebben willen nemen, of – om precies te zijn – een mannelijk familielid wraak hebben willen laten nemen in haar naam. Zo’n vrouw of zo’n meisje zou een vader en/of een broer (of broers) en/of een oom (of ooms) hebben gehad die wraak voor haar zouden hebben genomen. Zo’n meisje of zo’n vrouw zou hebben geweten dat ze iemand had waarop ze een beroep kon doen. Zo’n vrouw of zo’n meisje zou wraak hebben gekregen en noch de wet, noch de autoriteiten zouden de vader, de broer of de oom hebben verhinderd om wraak te nemen op de dader van de verkrachting.

Dat is precies hoe de meisjes uit de Derde Wereld die zich in Europa hebben gevestigd en daar wonen, te werk gaan. Ze leven in uitgebreide families waarin mannelijke familieleden verplicht zijn om voor die families te vechten en de vrouwelijke leden te beschermen. Mannelijke familieleden wreken elk onrecht dat de vrouwelijke leden van hun familie is aangedaan. Zulke meisjes denken niet aan zelfmoord – ze denken aan wraak, en die krijgen ze ook.

De levenshouding van Noelia Castillo weerspiegelt perfect de levenshouding van Europa: Europeanen willen niet overleven, Europeanen willen het slachtoffer worden van misbruik en plaats maken voor nieuwkomers.

 Noelia Castillo werd geboren in 2000 en werd slechts 25 jaar oud. Haar ouders gingen uit elkaar toen ze 13 was. Ze zou met de stroom mee zijn gegaan, wat betekende dat ze tijdens haar leven zin in het leven zou hebben gezocht in het bezoeken van nachtclubs. Een gebroken gezin betekende weinig of geen steun van haar ouders. Het land waar ze woonde – Spanje – beschermde haar niet en gaf haar evenmin levensrichtlijnen die de moeite waard waren om na te streven. Welk doel kan iemand hebben in een land waar serieus wordt gedebatteerd of chimpansees in het licht van de wet niet op gelijke voet met mensen moeten worden geplaatst?

 Gezien deze situatie is het geen wonder dat jongeren tot de conclusie komen dat ze gewoon zo goed mogelijk van het leven moeten genieten. Noelia Castillo moet in dat plaatje hebben gepast. Ze had te lijden onder de scheiding van haar ouders. Ze had een vriendje en ging vaak naar nachtclubs. Zo verdrijven jongeren in heel Europa de tijd (ja, dat is het juiste woord ervoor).

 Met een mislukt gezin als achtergrond en als slachtoffer van seksueel misbruik moet Noelia Castillo ook aan een gebroken hart hebben geleden. Haar gebroken hart belichaamde het gebroken hart van Europa, het gebroken hart van de beschaving van de blanke man. Het gebroken hart van Noelia Castillo is het gebroken hart van de westerse wereld. De westerse wereld heeft geen ander doel dan globalisme, de waanzin rond klimaatverandering, regenboogseksualiteit en de import van mensen uit andere continenten. Zijn deze doelen het waard om voor te leven?

 Individuele lotgevallen zoals die van Noelia Castillo zijn een afspiegeling van het lot van hele samenlevingen, hele naties en zelfs hele beschavingen. Jonge Europeanen – net als Noelia Castillo – willen niet vechten. Ze willen niet overleven. Ze willen geen wraak nemen voor het onrecht dat hen is aangedaan: het enige wat ze willen is plezier zoeken. Als dat niet lukt, denken ze erover na om een einde aan hun leven te maken. Pijn moet worden vermeden, de strijdlust wordt als iets kwaadaardigs bestempeld, doorzettingsvermogen en uithoudingsvermogen zijn hen niet bijgebracht.

Daarentegen stromen jonge mannen uit Afrika en Azië massaal naar Europa. Ook zij bezoeken nachtclubs, maar zij doen dat als veroveraars. Na verloop van tijd halen ze hun families over, bouwen ze hechte, sterke gemeenschappen op en veroveren ze stap voor stap delen van de gastlanden. Ze hebben een doel: overleven, domineren, zich doen gelden. Zozeer zelfs dat ze weten dat ze kunnen doen wat ze willen. De autoriteiten van de gastlanden zullen hen nergens voor straffen. En hoewel ze in aantal nog steeds een minderheid vormen, zijn hun sterke gemeenschappen te machtig voor de versnipperde blanke Europeanen, die verstoken zijn van de bescherming van hun staten, hun regeringen en hun rechtsstelsels. De vreemdelingen willen zich doen gelden, terwijl de leden van de inheemse volkeren te horen krijgen dat ze overbodig zijn op de planeet Aarde. Ze zijn er zelfs van overtuigd gemaakt dat ze plaats moeten maken voor de nieuwkomers en… voor de natuur, omdat ze parasieten zijn die het milieu vernietigen. Jongeren zoals Noelia Castillo hebben dat allemaal in zich opgenomen. Geen wonder dus dat ze, wanneer ze met tegenslag worden geconfronteerd, geen andere uitweg zien dan een einde aan hun leven te maken.

 Dat is een trieste situatie. De Europese en, in het verlengde daarvan, de Amerikaanse beschavingen lijden aan een ongeneeslijke ziekte. Grappig om te bedenken dat dit alles al door enkele grote Europese denkers is voorspeld. Denk maar aan „Het kamp der heiligen“ van Jean Raspail of „Onderwerping“ van Michel Houellebecq. We hebben allemaal dergelijke en soortgelijke romans gelezen, of hebben er in ieder geval over gehoord, over de verhaallijn en de boodschap ervan. We zien allemaal dat wat daarin wordt beschreven werkelijkheid aan het worden is. En toch lijkt niemand in staat om er iets aan te doen. Blanke Europeanen en blanke Amerikanen lijken in een soort vals gevoel van veiligheid te worden gesust, omdat de veranderingen langzaam verlopen en omdat ze op de een of andere manier geloven in de propaganda van een betere wereld die in de maak is.

 De waarheid is echter dat blanke Europeanen en blanke Amerikanen de biologische instincten hebben verloren om te vechten, om te willen overleven, om te willen domineren en om ondanks alle tegenslagen de overhand op anderen te willen behouden. Ze hebben dit fundamentele biologische instinct verloren. Zodra je niet meer wilt vechten, niet meer de overhand wilt behouden en niet meer wilt domineren, ben je ten dode opgeschreven, want de anderen zullen zeker wel willen vechten, de overhand willen behouden en willen domineren. De anderen zullen het zwaard hanteren en je tot slaaf maken. We leven in een wereld waarin geldt: als je niet wilt doden, word je gedood; als je niet wilt overleven, ga je dood; als je niet wilt zegevieren, word je onderworpen. Het is het een of het ander. Helaas hebben de blanke man en de blanke vrouw ervoor gekozen zichzelf te vernietigen. De blanke man en de blanke vrouw – vaak kinderloos, vaak alleenstaand, levend in geatomiseerde samenlevingen, geïntimideerd door hun eigen autoriteiten – hebben hun doel verloren. Daardoor staan de blanke man en de blanke vrouw op het punt van uitsterven. Het kan natuurlijk enige tijd duren voordat de cirkel rond is. Het zal niet van de ene op de andere dag gebeuren, maar het zal wel gebeuren. Helaas.

 Kijk nog eens goed naar het leven van Noelia Castillo. Kijk naar haar verlatenheid, haar hopeloosheid, haar slachtofferschap, ingebed in een cultuur van verkrachting en een cultuur van genotzucht, en breng dit in verband met het lot van de Europese staten, de Europese naties en – bij uitbreiding – met het lot van de Amerikanen en Canadezen. Noelia Castillo is het toonbeeld van onze toekomst. We zijn passief, onderdanig en berustend geworden. De meesten van ons zullen genoegen nemen met het dagelijkse leven. Slechts een klein aantal van ons zal erover nadenken om het proces van afglijden op de glibberige helling te stoppen, om het proces om te keren. Deze enkeling zal door de eigen autoriteiten ernstig gedwarsboomd (zo niet ronduit gestraft) worden in de poging om hun beschaving te redden. Als gevolg daarvan zullen sommigen van hen uiteindelijk het Europees Hof voor de Rechten van de Mens verzoeken om toestemming te krijgen voor hulp bij zelfdoding. Niet in de letterlijke zin van het woord; ze zullen het Europees Hof voor de Rechten van de Mens veeleer verzoeken om toestemming te krijgen voor hulp bij zelfdoding in de zin dat ze elk verzet opgeven: ze zullen ophouden met vechten, ze zullen zich ontdoen van elke behoefte aan wraak voor het onrecht dat hen is aangedaan, ze zullen elke ambitie om te zegevieren en te domineren opgeven. Ze zullen zelfs ophouden zichzelf te verdedigen. Kortom, ze zullen de meest elementaire biologische instincten in zichzelf onderdrukken. En als je je elementaire biologische instincten onderdrukt – het verlangen om je eigen soort voort te planten, het verlangen om te overleven, het verlangen om over anderen te heersen – dan heb je in feite zelfmoord gepleegd.

 Moge Noelia Castillo in vrede rusten. Moge zij dienen als waarschuwing tegen apathie en het gebrek aan een doel – een echt doel – tegen het gebrek aan de wil om te overleven, om te heersen en onze eigen soort voort te planten.

 

In de Verenigde Staten zijn de tarieven voor Chinese elektrische voertuigen 100%. Nu is het de beurt aan de Europese Unie om in de Amerikaanse voetsporen te treden. De EU staat op het punt om 45% belasting te heffen op Chinese elektrische voertuigen, wat een paar ongemakkelijke opmerkingen oproept. Eén. Waar is de ideologie van de vrije markteconomie gebleven? Je zou kunnen denken dat het Westen draait om concurrentie op de markt. De fabrikant van goederen of dienstverlener die betere en goedkopere producten kan verkopen, wint de markt. Het blijkt dat deze regel alleen bindend is zolang de markt gedomineerd wordt door “ons”, niet door “hen”. Twee. Natuurlijk schenden noch de Verenigde Staten noch de Europese Unie hun eigen principes van vrije marktconcurrentie! Verre van dat! Wat ze op dit moment doen is dat ze ongezonde concurrentie bestrijden. Begrepen? Je kent het gebruikelijke verhaal dat door de commissarissen wordt gesponnen: de tarieven worden alleen opgelegd omdat de Chinezen hun fabrikanten steunen terwijl wij dat niet doen. Hoe kan iemand deze bewering bewijzen of ontkrachten? Hoe kan iemand weten of de Chinezen hun fabrikanten steunen terwijl Europa dat niet doet? Het argument lijkt op dat over het monddood maken of onderdrukken van vrije meningsuiting in sociale media en elders. Het is niet zo dat de Europese Unie censuur invoert; de EU bestrijdt eerder desinformatie en desinformatie.

Drie. De EU-commissarissen, die geobsedeerd zijn door een groene – kringloop – duurzame economie, willen zo snel mogelijk alleen nog voertuigen op de weg zien die worden aangedreven door elektriciteit. Nu is het zo dat “in China gebouwde elektrische auto’s zijn gestegen van 3,9% van de EV-markt in 2020 naar 25% in september 2023” (AP), wat betekent dat het groene beleid van de EU economisch gezien een averechtse uitwerking heeft gehad. Waarschijnlijk koesterden de EU-commissarissen ooit de hoop dat Europese elektrische voertuigen niet alleen de Europese markt zouden domineren, maar ook markten buiten het oude continent. De Amerikanen moeten hetzelfde gedacht hebben. Wat een bittere teleurstelling! Vier. Als het waar is dat Chinese EV’s door de overheid gesubsidieerd worden, waarom kan de Europese Unie haar eigen EV-fabrikanten dan niet subsidiëren? Is het omdat Brussel alle beschikbare middelen heeft gesluisd naar sabeltirades in Oekraïne en de miljoenen geïmporteerde vreemdelingen?

Vijf. Het blijkt ook dat tarieven uiteindelijk goed zijn voor bepaalde economieën. Waarom zijn ze dan afgeschaft tussen Europese landen – EU-leden? Als een superstaat als de EU de tarieven nodig heeft – meer nog, als een economische supermacht als de Verenigde Staten de tarieven nodig heeft – waarom zou een kleine economie als die van Hongarije of Portugal, Finland of Kroatië ze dan afschaffen? Het klopt gewoon niet. Het blijkt dat noch Hongarije noch Portugal, noch Finland noch Kroatië bang zijn voor economische concurrentie van reuzen als Duitsland of Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk of Italië, maar dat het totaal van deze vier landen samen met hun vele afhankelijkheden doodsbang is als het gaat om Chinese concurrentie. Hm…

Zes. De EU-commissarissen dromen ervan om de hele planeet te redden van armoede, discriminatie en ecologische rampspoed en daarom importeren ze miljoenen niet-Europeanen en de-industrialiseren ze hun landen. Waarom willen de EU-commissarissen de miljard Chinezen dan niet helpen door hun producten te kopen en waarom willen de EU-commissarissen het proces van overgang naar een groene economie niet versnellen met behulp van China’s EV’s? Dit zijn toch de twee nobelste doelen van de managers van de wereld! Een rare gedachte komt bij me op: is winst nog steeds belangrijker dan al die blabla over het helpen van mensen in de derde wereld en het redden van de planeet?

Zoals gewoonlijk trappen de westerse managers van de wereld in hun eigen val en zeggen ze in één adem wederzijds uitsluitende of tegenstrijdige dingen. Dat is niet ongewoon. Een oplettende waarnemer heeft tijd genoeg gehad om eraan te wennen, terwijl blinde aanhangers van de EU deze inconsistenties niet zullen opmerken en, als ze ze opmerken, ze nooit tegen hun geliefde EU zullen gebruiken.

FRANKRIJK, U, de oudste dochter van de kerk; Frankrijk, u, de zelfhaatende revolutionaire boze geest; u hebt zojuist aangeroepen wat u beweert niet te geloven; u hebt de handschoen neergelegd en u zult het laten opnemen. Ja, je gelooft hartstochtelijk in wat je verwerpt, in wat je bespot, of anders zou je jezelf niet lastig vallen met de afwijzing, met de spot in de eerste plaats. Men bestrijdt de Kerstman niet omdat men niet in zijn bestaan gelooft. Men bestrijdt wat men gelooft dat bestaat. Hoe meer gepassioneerd de strijd is, hoe sterker het bewijs dat de strijder een vurige gelovige is. FRANKRIJK, U heeft een verklaring afgelegd. Wacht maar af.

Het hele internet weergalmt met de beelden van de opening van de Olympische Spelen van 2024 in Parijs. De kijkers waren enorm walgelijk. De zogenaamde drag queens en body-positieve mensen (Lees: zo zwaarlijvig dat ze misvormd zijn) die nu iets doen wat niemand weet, nu de fakkel doorgeven, nu hun lelijke kleding blootleggen; een beeld van een onthoofde Marie Antoinette verergerd door een quasi-vrouw met een overvloedige baard; en dan het “glazuur” op de taart: een scène bestaande uit travestieten die het Laatste Avondmaal bespotten, Jezus Christus en zijn apostelen bespotten.

Maak er geen grapjes over. Dit alles werd met opzet gedaan. Misschien hadden de organisatoren niet zo ‘ n heftige reactie verwacht, maar ze hadden het zeker maandenlang gepland en wilden Christenen en het christendom beledigen. Dat is niets nieuws, niets dat ons echt verrast. Het Westen is ontaard en heeft lang afstand gedaan van zijn identiteit. In plaats daarvan zijn de westerse elites begonnen de natuur (terugkeer naar het heidendom) en mensen van kleur te aanbidden, samen met personen met abnormale seksuele driften. Dat is alles wat er is. De westerse beschaving bevindt zich in haar laatste stadium, in haar doodsstrijd. Niets, laten we het nog eens zeggen, niets kan het proces terugdraaien. Het is een hellend vlak. De gebeurtenis waar we het over hebben is in zijn satanische geest noch de eerste, noch zal het de laatste zijn. Herinneren:

– de openingsceremonie van de Olympische Spelen van Londen 2012;
– de opening van de St Gotthard Tunnel;
– de laatste (en een paar eerdere) Eurovisie Songfestival;
– de Indiase tovenaar in Davos ademt heidense geesten recht in de hoofden van enkele van de topleiders van het Westen;
– de daden van aanbidding van Pachamama in de Vaticaanse tuinen en in de Sint-Pietersbasiliek;
– het omverwerpen van monumenten voor historische figuren in het hele Westen;
– knielen voor zwarten, vooral in de Verenigde Staten, maar ook elders na de dood van de zwarte crimineel George Floyd (die snel zalig verklaard en heilig verklaard werd, zonder advocatus diaboli aanwezig in het proces);
de ontelbare no-go zones;
– de vele absurde vonnissen van de rechtbanken volgens welke verkrachtingsslachtoffers zwaardere straffen kregen dan verkrachters omdat ze de daders namen gaven;
Transgender Day of Visibility (een nationale feestdag in de Verenigde Staten, ondertekend door een nominaal katholieke president);
– openbare aanbidding beoefend door moslims in Europese steden;
– lokale en nationale overheden in handen van niet-Europeanen en niet-christenen;
– aanroeping van een Sikh-godheid bij Amerikaanse Republikeinse verkiezingsbijeenkomsten;
– explosieve groei van de zogenaamde tempels of kerken van Satan, vooral in de Verenigde Staten;
de verspreiding van heksen en hun praktijken;
– totale inactiviteit en passiviteit van de paus, die tegenover al deze en andere godslasteringen zwijgt (medeplichtig?);
– georganiseerde invoer van mensen uit de Derde Wereld naar Europa en Noord-Amerika mogelijk gemaakt door migratiepacten en vele niet-gouvernementele organisaties…

De lezer kan de lijst verlengen.

Dit zijn allemaal tekenen van de onvermijdelijke pijn van het Westen. Je zegt dat het Westen nog steeds dominant is in de wereld? U maakt bezwaar tegen deze diagnose en zegt dat de hele wereld het Westen benijdt … zijn welvaart en zijn burgerlijke vrijheden?

Leonardo da Vinci ‘ s Laatste Avondmaal nagespeeld door seksuele perverselingen met slinky bewegingen.

Heb je ooit een stervende vogel gezien door ziekte? Zo ja, dan weet je wat ik bedoel. Zo niet, lees dan verder. Een stervende vogel spreidt zijn vleugels prachtig uit tijdens de allerlaatste seconden van zijn leven en heft zijn hoofd op. Als je kijkt, krijg je de indruk dat het vleugel zal nemen, dat het de grond zal verlaten en wegvliegen, en een cirkel of twee boven zal maken. De illusie duurt maar een paar, misschien enkele seconden. Dan merk je dat de vleugels van de vogel krimpen, zijn hoofd hangend en op het allerlaatste moment kun je zweren dat je de geest – anima – ziel van de vogel het lichaam ziet verlaten. Het lichaam valt plat en blijft stil, onbeweeglijk, inactief met al zijn oh zo aantrekkelijke verenkleed dat je aandacht blijft trekken. Als je wilde, kon je het liggende lichaam oppakken en door de veren van de vogel rukken. Door dat te doen, zou je nog steeds de warmte van de vogel voelen, de warmte van zijn lichaam. En als je het ter plekke zou kunnen ontleden, zou je alle inwendige organen zien alsof ze in een bevroren frame zitten: ze zien er allemaal goed uit in het oog en toch zijn ze gestopt met functioneren. Alle mechanismen van samenwerking tussen het hart en de longen, de darmen en de lever, de maag en de milt, de hersenen en de zenuwen – dit alles lijkt intact, schitterend, zelfs ontzagwekkend als je de fijne kneepjes van het lichaam vergelijkt met die van een door de mens gemaakt apparaat, en toch, en toch, en ondanks dit alles zal dit prachtige kleine wonder niet meer bewegen. Dit prachtige kleine wonder is net begonnen te vergaan – te verrotten-te ontbinden. Op zichzelf gelaten, in de natuur, zal dit kleine wonder voedsel worden voor relatief grote, voor relatief kleine, voor relatief kleine, voor relatief kleine en onzichtbare organismen die het zullen opeten en elk deel van het kleine lijk zullen transformeren en transubstantiëren in energie of in nieuwe biologische cellen voor andere organismen.

Dat is ook het lot van beschavingen. Voordat ze sterven, zien ze er nog steeds schitterend uit, en ze kunnen nog steeds een show of twee uitvoeren. Ze kunnen hun vleugels voor de laatste keer spreiden en hun hoofd opheffen. Dan krullen ze zich echter tot een kleiner formaat, ze imploderen, ze stoppen met functioneren, ze verliezen langzaam hun warmte en beginnen andere beschavingen te voeden. Inderdaad, het Westen is al begonnen-gewillig! – om andere beschavingen te voeden. Het Westen voedt hen letterlijk door de vertegenwoordigers van de talrijke volkeren van de wereld te vestigen en door hen te kleden en te voeden; het Westen voedt andere beschavingen door hen te voorzien van anti-Westerse ideologie, door hen te leren hoe ze het Westen moeten verachten en de blanke man moeten zien als de oorzaak van al het kwaad, waaronder maar niet beperkt tot slavernij, racisme en de vernietiging van het milieu, allemaal in planetaire groottes. Het Westen is deze stervende vogel, met andere beesten die er al op parasiteren of ongeduldig wachten op het feest.

We hebben de lezer de vraag gesteld of hij een stervende vogel heeft gezien. Nu gaan we de vraag stellen of hij een vogel heeft gezien die ten prooi viel aan roofdieren, of hij een vogel heeft gezien die stierf in ondraaglijke pijn en kwelling, verscheurd door roofdieren, want dat is wat het Westen te wachten staat. Het zal niet vredig sterven, in slaap, om zo te zeggen. Het zal sterven – inderdaad sterft het al-een pijnlijke dood, verscheurd door de snavels, door de klauwen, door de klauwen, door de tanden van de vele volkeren die ofwel al in het nest/Huis van het Westen zijn of er naartoe op weg zijn. Het zal ook sterven – inderdaad sterft-van zijn kankerweefsels, kankerweefsels die metastaseren. Al met al zal het Westen een pijnlijke en vernederende dood zijn.

De artiesten die het laatste avondmaal in Parijs bespotten, visualiseerden slechts de allereerste fase van het proces dat ze allemaal gedoemd zijn te ondergaan, te proeven, te eten en te drinken – ten volle. Aangezien zij Het Laatste Avondmaal hebben uitgekozen om de spot te drijven, kunnen wij aannemen dat zij ten minste het hele evangelieverhaal dat ermee gepaard gaat, in hoofdlijnen kennen. Als ze dat niet doen, laat ze dan dit stuk lezen. Het Laatste Avondmaal werd gevolgd door Gehenna: een ondraaglijke psychologische kwelling van een man die heel goed weet dat hij zal sterven van pijn en marteling; wetende heel goed dat er geen uitweg is. Gehenna wordt op zijn beurt gevolgd door totale isolatie en het begin van psychologische en fysieke kwelling, waarvan een element is dat het slachtoffer een doornenkroon op zijn hoofd heeft geplaatst. Ja, niet-westerse roofdieren – indringers – noem maar op-gaan het Westen bespotten omdat ze in feite al moedig genoeg zijn om het op dit moment te doen. Gesel, schijnproces, beledigingen zullen allemaal worden behandeld voorafgaand aan de kruisweg die het Westen zal worden gedwongen te gaan, met alle bijbehorende angst, nood, dwang; met alle bijbehorende Vernedering, slagen in het gezicht, minachting en haat; met alle bijbehorende gebrek aan respect, spot, spot, laster. Dan zal het einde komen: het Westen zal worden genageld aan het symbool van zijn beschaving, aan het millennia oude teken waartegen is gesproken, en dan zal het Westen zijn geest opgeven…

…met dit verschil met het evangelieverhaal dat het Westen niet uit de dood zal opstaan. Ooit.